زیر خط وحید

موبایل خریدن در اینجا مثل ایران نیست که گوشی رو از فروشگاه بخرند و سیم کارت رو از اپراتور جداگانه تهیه کنند و سوار هم کنند.

اپل هم فقط با اپراتور AT&T قرارداد داره و برای خرید یک خط تلفن همراه با گوشی آیفون ۴ باید حتما از این کمپانی خدمات گرفت. ولی مدتی است که این گوشی در آمریکا قحط اومده (یا لااقل اینطور وانمود می‌کنند) و فقط میشه اون رو از پیش سفارش داد و بعدا تحویل گرفت. این بعدنی که می‌گویند در نمایندگیهای مختلف AT&T از یک هفته تا سه هفته متغیره.

البته اپل هماهنگیهای لازم رو با AT&T انجام داده که بشه از فروشگاه‌های خود اپل این قرارداد خط رو باهاشون بست و گوشی رو تهیه کرد ولی خرید از «اپل استور» این فرق رو داره که سیستم خودش یک شماره تلفن برای مشتری انتخاب می‌کنه و موقع خرید امکان هیچ‌گونه تأثیرگذاری روی اون نیست درصورتیکه در نمایندگیهای AT&T تا این حد میشه تأثیر گذاشت که ابتدا ۳ رقم اول رو انتخاب کرد (که در واقع پیش شماره منطقه محسوب میشه و هر ایالت دو سه تا پیش‌شماره مختلف داره – 123 در شماره مثال پایین) بعد سه رقمهای دوم موجود لیست میشن (456 در شماره مثال پایین) بعد از این مرحله هم ۴ رقمهای آخری که برای اون ترکیب توسط بقیه گرفته نشدند رو میشه دید و انتخاب کرد.

123-456-7890

فهمیدم که خوشبختانه امکان تغییر شماره وجود داره ولی این کار ۳۶ دلار هزینه داره. از اونجایی که نمی‌تونستم یک هفته بدون تلفن بمونم رفتیم کل اپل استورهای منطقه رو گشتیم تا به جای AT&T از اونها خرید کنم. خیلی‌جاها نداشتند. یک جایی که داشت نفر قبل از من در صف خرید و تمام شد و جای دیگری که تلفنی پیدا کردیم گفتند قول نمی‌دیم تا وقتی که برسید تموم نشده باشه! رسیدیم و خریدم. شماره‌ای که البته نمی‌خواستمش! سریع خودم را رساندم به یکی از نمایندگیهای AT&T که با پرداخت ۳۶ دلار عوضش کنم. نشد! چون این امکان حداقل یک ماه بعد از استفاده از شماره فعلی به وجود می‌اومد و من نمی‌دانستم. خیلی راحت برگشتیم اپل و با روی خوش گوشی باز شده و خط اکتیور شده را پس گرفتند و معذرت خواهی هم کردند که راضی نبودیم!

دوباره برگشتم همان AT&T که عین بچه آدم شماره خط را انتخاب کنم و به انتظار گوشی بنشینم ولی گفتند به خاطر این پس دادن تا ۳ روز باید صبر کنم تا امکان خرید مجدد پیدا کنم. سه روز را هم صبر کردم و بعدش همین کار را کردم. جای یک هفته و ده روز و ۳ هفته‌ای هم که می‌ترساندند امروز سر ۴ روز رسید دستم.

امصبح از در خونه که رفتم بیرون یک سنجاب دیدم که داشت واسه خودش بازی می‌کرد.

امروز بارونی بود.

امروز محمدرضا که آزاد شد من اولین نفری نبودم که باخبر شدم.

امروز من تا ۶ ساعت اصلا خبر نداشتم که کیوان صمیمی به اعتصاب غذاش پایان داده.

امروز آیفون ۴ سفارش دادم تا هفته دیگه برسه دستم.

حالا شماره دارم ولی هنوز گوشی ندارم.

امروز خیلی بارونی بود.

امروز کارت Social Security Number ام اومد.

امروز بعد از یک هفته گشتن با ماشین شخصی دوستان، تنهایی رفتم بیرون.

امروز برای اولین بار حمل و نقل عمومی شهر رو تجربه کردم.

امروز درواقع اولین روز کاریم بود.

امروز یک جایی که انتظارش رو نداشتم یکی من رو شناخت چون انتظارش رو داشت!

امروز ورم گودرم به این خاطر نبود که به اینترنت دسترسی نداشتم.

امروز شروع چیزهایی بود.

دارم تلاش می‌کنم پایان چیزی نباشه.

این آخرین اذان صبحیه که از مناره‌های مسجد این شهر می‌شنوم.

کندن خیلی سخته. حتی از «آغری»!

روز ۳۶۵ام برگه‌های خلاصی اومد.

همون «چیکیش»ی که ماه پیش نیومده بود و…

دیگه امضای روزانه تمام شد. آزاد شدیم هرجای کشور که خواستیم بریم.

انگار زلزله اومد که بقیه همینجوری ول کردن رفتند استانبول.

غذاها هنوز تو بشقابهاست. ظرفها نشسته کف اتاقهاست.

هرثانیه موندن با وجود داشتن اون برگه شکنجه بود.

من هنوز نمی‌تونم بکنم.

احساس می‌کنم کار نکرده دارم.

ولی بیشتر از امروز نمی‌شد موند دیگه.

الآن دیگه آخرین لحظات ممکنه است.

وقتی طلوع سربزنه موقع رفتن منه!

این آخرین طلوع آفتابیه که از این دریچه می‌بینم.

می‌رم «ارض روم» و از اونجا هم برای پنجمین بار و آخرین بار به استانبول.

آخرین بار در این کسوت!

***

شاید اگر آخرین ساکن این خونه نبودم در و دیوارهاش اینجوری بهم التماس نمی‌کردند.