زیر خط وحید

این چند روز فقط چند ساعت در شبانه‌روز رو در این خونه خالی سپری کردم چون اینترنت نداشتم.

در واقع برای وصل شدن به اینترنت مجبور بودم لپتاپ رو به سقف رختکن حموم که منتهی‌الیه خونه میشه بچسبونم تا بتونم سیگنال ضعیفی از همسایه بگیرم  و کابل بکشم تا مانیتور اکسترنالی که روی زمین بود ولی باز هم انقدر قطع و وصل می‌شد که ترجیح می‌دادم برم از اینترنت جای دیگری استفاده کنم.

از امروز ولی مهترین نیاز زندگیم برطرف شد:

بود و نبود بقیه مایحتاج تأثیر زیادی در کیفیت زندگی من نداره چون مواقعی که آنلاین نیستم یعنی تنفربرانگیزترین پدیده عالم باعث شده سرم برای چند ساعت بره روی کیبورد.

امید دارم انقدر زنده بمونم که ببینم انسان راه دیگری به جز خوابیدن برای شارژ شدن و آپلود شدن به جای دفن شدن پیدا کرده!