این بار دو هفته طول کشید.

با این همه فکر کردن قاطعانه هم نگفتم.

چون هنوز مطمئن نیستم که کار درستی کرده باشم.

مهم اینه که آره صد در صد قلبی هم نداشتم که شرط لازم بود.

ولی آخرش چی؟

صبح زود اومد که قبل از بقیه مریضها بتونه ببینه من رو.

منشی کلینیکش هم ازم پول ویزیت نگرفت.

بعد از معاینه دکتر از اتاق رفت بیرون

دوستم رو  هم صدا کرد بره پیشش

فکر کردم یعنی ممکنه چی شده باشه؟

-به من هم بگین من طاقتش رو دارم پام رو قطع کنید اگر یک حق معلولیتی بهم میدن که بدون دردسر بشینم پای اینترنت

از این خبرها نبود.

با یک سری جعبه برگشتند که توی هر کدومش فقط یک دونه قرصه.

نمونه داروهاییه که شرکتهای داروسازی برای کلینکش میارند.

برای اینکه داروخونه هم نرم!

عین آب روی آتیش بود.

تا یکی دو روز دیگه می‌تونم توی اینترنت بدوئم.

فعالیتهای بشردوستانه دکتر فلانی البته محدود به دنیای پزشکی نیست.

مثلا فردا به مناسبت سالگرد انتخابات ۸۸ قصد داره در برنامه‌ای زندانیان سیاسی در ایران رو به عده‌ای از مخاطبان آمریکاییش معرفی کنه و توجهشون رو به وضعیت و سرنوشت اونها جلب کنه.

خواندن ده‌ها صفحه داکیومنت و زیر و رو کردن فرومهای اینترنتی و…. آزمایش پشت آزمایش و دستکاریهای اساسی در سیستم عامل بی‌نتیجه بود.

یک جای کار اشکال داشت و پیدا نمی‌کردم که کجا

گرسنگی فشار آورد و دیگر مغزم نمی‌کشید. ناامیدانه رها کردم به قصد شکم

انقدر همه چیز را آزمایش کرده بودم که خیلی مسخره به ذهنم رسید نکند واقعا منظور از username در فلانجای دستور مورد نظر خود کلمه username بود و مثالی نبود که باید با یوزرنیم خودم در نرم افزار مربوطه جایگزینش می‌کردم.

به خودم بابت همچین فکر مضحکی چپ چپ نگاه کردم و خواستم به آشپزی ادامه دهم که طاقت نیاوردم و دوئیدم به اجرای آزمایش همین حالت مضحک

:|

نوشتم «متأسفانه به علت پاره‌ای از مشکلات شخصی…»

ولی کیه که نتونه اعتیاد خانمان‌سوز رو تشخیص بده

حتی اگر معتاد مشابهی در عالم وجود نباشه

حتی اگر نتونه درک کنه که یعنی چی

کور که نیست می‌بینه یعنی چی

ولی نمی‌فهمه یعنی چی

چی، یعنی چی؟

یعنی خبر

خبر!

در واقع آخرین باری که تنها نبودم یادم نمیاد ولی با پارسال دومین نوروزیه که ایران نیستم.

این سالهای آخر هم به جای توپ در کردن آغاز سال نو رو توییت می‌کنم.

‌

قرارداد خونه‌ای که ماه پیش اجاره کرده بودم رو فسخ کردم.

وسایلی که خریده بودم رو هم استفاده نکرده بردم پس دادم.

به جاشون این رو خریدم با دفترچه راهنماش:

در واقع برای وصل شدن به اینترنت مجبور بودم لپتاپ رو به سقف رختکن حموم که منتهی‌الیه خونه میشه بچسبونم تا بتونم سیگنال ضعیفی از همسایه بگیرم  و کابل بکشم تا مانیتور اکسترنالی که روی زمین بود ولی باز هم انقدر قطع و وصل می‌شد که ترجیح می‌دادم برم از اینترنت جای دیگری استفاده کنم.

از امروز ولی مهترین نیاز زندگیم برطرف شد:

بود و نبود بقیه مایحتاج تأثیر زیادی در کیفیت زندگی من نداره چون مواقعی که آنلاین نیستم یعنی تنفربرانگیزترین پدیده عالم باعث شده سرم برای چند ساعت بره روی کیبورد.

امید دارم انقدر زنده بمونم که ببینم انسان راه دیگری به جز خوابیدن برای شارژ شدن و آپلود شدن به جای دفن شدن پیدا کرده!

بعد از ۲۰۰ روز لطف رفقا اولین خونه را اجاره کردم.

هنوز اینترنت ندارم.

برای همین زندگی بسیار سخت‌تر از همه دوران قبلش شده.

ظاهر زندگی البته بسیار از خوب عالی‌تره مشکل اینجاست که به مو بنده.

ترجیح می‌دادم وضعیت عالی نباشه و مثل همیشه فقط خوب باشه ولی از پایداریش اطمینان داشته باشم.

همیشه پلن C و D و… هم آماده بود که از بدترین حالت ممکنه‌ای که می‌تونست پیش بیاد غافلگیر نشم ولی الآن که احتمال تغییر در شرایط بسیار بسیار بالاست و بدترین حالت ممکن هم خیلی بدتر از چیزیه که آمادگی مواجه شدن باهاش رو داشته باشم حتی پلن B هم ندارم و این باعث سلب آرامش شده.

از وضعیت یکنواخت و بی‌احساس همیشگیم به چنان حساسیتی رسیدم که هر نشانه کوچکی می‌تونه شادم کنه و به همون نسبت هرچیز بی‌اهمیتی اعصابم رو می‌ریزه بهم.

یا وضعیتی که نمیشه بقیه رو از جزئیاتش با خبر کرد از بین می‌ره یا…

این چند روز اخیر دوباره دردش شروع شد ولی برخلاف معمول ول نکرد. اوج دردش دیشب در هواپیما بود که داشتم از لس‌آنجلس برمی‌گشتم دی‌سی. چنان درد شدیدی داشتم که با همه تلاشم برای خودداری چشمهام خیس می‌شد و چندباری هم با دهان بسته فریاد زدم. به محض اینکه هواپیما نشست با ویلچر بردنم بیمارستان تا با مسکن آروم بگیرم:

بیماران مبتلا به نقرس عموما دچار حمله‌های شدید همراه با درد می‌شوند که اصولا در مناطق حساس دست و پا و اکثرا مفصل‌ها پدید می‌آید، حمله‌های نقرسی بسیار شدید و دردناک است! معمولا درد در ناحیه شصت پا شروع می‌شود و به نحوی دردناک است که از خواب بیدارتان می‌کند. البته درمان این بیماری ساده‌است و با تجویز داروهایی مانند کولشی سین به سرعت درد مرتفع می‌شود. نقرس بیماری است که خود را با افزایش اسیداوریک خون، التهاب دردناک مفاصل ، رسوب کریستال‌های اورات سدیم و سنگ‌های کلیوی اسیداوریکی نشان می‌دهد.

ویکی‌پدیا

منبع تصویر

نقرس یکی از دردناک ترین بیماریهای التهاب مفصلی است . این بیماری زمانی رخ می دهد که میزان اسید اوریک خون بسیار زیاد شده و در بدن رسوب می کند. زمانیکه اسیداوریک خون بسیار زیاد می شود، در مفاصل و بخصوص در مفصل انگشت شست پا بصورت کریستالهای تیزی رسوب می کند که رسوبات بصورت توده ای در زیر پوست بنظر می رسند. بعلاوه افزایش اسید اوریک شانس تشکیل سنگهای کلیوی اسیداوریکی را نیز افزایش می دهد.

در بسیاری از موارد اولین حمله بیماری در شست پا رخ می دهد. حمله به گونه ای است که نمی گذارد فرد بخوابد و انگشت بسیار دردناک ، متورم ، گرم و قرمز می شود. این بیماری منجر به بروز درد، تورم ، قرمزی ، گرما و سفتی مفاصل می شود. علاوه بر انگشت شست پا این بیماری مفاصل دیگر نظیر مچ پا ، پاشنه ، زانو ، مچ دست ، انگشتان و آرنج را نیز درگیر می کند.

حمله نقرسی می تواند تحت تأثیر عواملی نظیر استرسهای روانی، الکل و داروها یا بیماریهای دیگر تشدید شود. حملات اولیه معمولاً حتی بدون درمان در طی ۳ تا ۱۰ روز بهبود می یابند. حملات بعدی نیز ممکن است تا ماهها یا سالها تکرار نشود.

آفتاب

مجهز شدم به عصا و دمپایی مخصوص پاهای حجیم شده که برای سر زدن به جاهای واجب ازشون استفاده کنم. متأسفانه این گجتها به اینترنت وصل نمی‌شن:

خوردن قرمزیجات ممنوعیتی بود که رعایت نمی‌شد ننشستن زیاد هم بهش اضافه شد. فعلا که خوابیدم ولی بعدش که راه افتادم نمی‌دونم چطوری باید به زندگیم ادامه بدم اگر قرار باشه ننشینم پشت کامپیوتر.

این دستگاه اندازه‌گیری فشار خون رو هم هفته پیش در یک فروشگاه آزمایش کرده بودم و جوابهاش با توجه به معیارهایی که زیرش نوشته شده انقدر غیرمعقول بود که جای مراجعه به پزشک بهش خندیده بودم.

پرواز طولانی است  با توقف در میان راه ولی به لطف «گوگل کروم» دسترسی به اینترنت دارم.