ولی هر دو سه هفته یک بار نمی‌توانم پای راستم را زمین بگذارم.

مچ پایم چنان دردی می‌گیرد که ترجیح می‌دهم آن را روی زمین بکشم.

حتی نمی‌توانم لی لی حرکت کنم چون تکان خوردنش در هوا هم درد آورد است.

یکی دو روز اول البته هیچ ورمی ندارد.

هیچ جایی از پا هم وجود ندارد که با لمس آن فریادم به آسمان برود.

درد توی مچ پاست. شاید هم بعد از مچ ولی قبل از انگشتان

کف پا نیست. روی پا هم نیست. توی پاست.

شاید هم پهلوهای پاست. بیشتر پهلوی داخلی.

اصلا یک جایی است از مچ پا تا شست ولی توی پا

انگار به رگی یا چیزی مربوط باشد که ادامه دارد و همه چیزش به هم وصل است.

اوج درد زمانی است که مجبور باشم پایم را تکان بدهم.

اینها معمولا خود به خود پس از چند روز از بین می‌رفت.

ولی الان تقریبا یک هفته است که باز عصایی شدم و نه تنها خوب نشده که پایم ورم کرده شده به اندازه کله‌ام.

توی کفش جا که نمی‌شود هیچ حتی سنگینی نگاه هم روی آن دردآور است چه رسد به لمسش

زمین گذاشتنش درد شدیدی دارد و آویزان نگاه داشتنش بیشتر.

باید طوری نگهش دارم که نه انقدر روی زمین باشد که وزنی رویش باشد نه انقدر از زمین جدا باشد که جاذبه باعث کشیدن و درد آمدنش شود!

خوشبختانه بهترین حالت همین است که در طول شبانه‌روز روی صندلی نشسته باشم.

البته نباید پایم را عمود آویزان کنم بلکه باید به سمت جلو دراز کنم و مایل به زمین برسانم و با ماهیچه پشت ساق پا میزان ارتباطش با زمین را کنترل کنم!

ولی این هم پس از چند ساعت باعث گرفتگی عضله مربوطه می‌شود.

‌

داروخانه بدون نسخه پزشک از آن مسکن‌ها که باید نمی‌دهد!

به چند دلیل هم فعلا نمی‌توانم به پزشک مراجعه کنم.

یکی اینکه در حال حاضر هیچ نوع بیمه‌ای ندارم و یک آزمایش خون ساده تکراری نزدیک یک ماه اجاره اتاقم هزینه دارد چه رسد به معاینه و دارو ….

دیگر اینکه تنهایی نمی‌توانم بروم و مجبورم مزاحم دوستانم بشوم.

از آنجایی هم که تقریبا همیشه پای کامپیوترم هستم و فقط برای رفع حاجت از آن جدا می‌شوم یعنی فقط موقع مشکلات یاد این دوستان میفتم نه مواقعی که برای فعالیتهای خیرخواهانه‌شان نیاز به همکاری بقیه دارند و خب این زیاد جالب نیست هرچند که آنها لطفشان را دریغ نفرمایند.

و بدتر از همه اینکه دستور تکراری پزشکان مبنی بر ممنوعیت نشستن پای کامپیوتر و لزوم کم کردن وزن در صورت تمایل به ادامه زندگانی با تجویز سیانور برای من فرقی ندارد.

این فقط باعث بحث و دلخوریهای بعدش با عزیزانی می‌شود که محبت می‌کنند به انحاء مختلف تلاش کنند مرا به دنیای آفلاین بکشانند.

این رفتار من هم در گوش نکردن به تأکید و سفارشهایی که پزشک به آنها می‌کند و در عین حال دوباره مزاحم شدنم برای مراجعه به دکتر و گرفتن مسکن و…. جنبه توهین‌آمیزی پیدا کرده که به نظر می‌آید دیگر قابل تکرار نباشد مگر اینکه روند صعودی این درد و ورم ترسناک‌تر از این حرفها بشود.

برادر الی از پشتم رد شد و گفت یک دقیقه بیا بعد رفت طبقه بالا من هم دنبالش. همینجوری که می‌رفت روح‌تر می‌شد تا اینکه غیب شد.

تاریک بود. چیزی رونمی‌ددیدم. خواستم برگردم که یهو با پیرمرد ترسناکی رخ به رخ شدم. صورتش خوب یادمه چون تنها نور محیط بود.

پرسید الی رو می‌شناسی؟ گفتم خب؟ گفت من پدرشم. گفتم خب؟ گفت بهش بگو بذاره بره. -کجا بره؟ -بره یک شهر. -یه شهر؟ چه شهری؟ -مثلا بره کرج

***

لعنت به کابوس که دوباره برگشتن سراغ شبهای زندگیم.

الی نمی‌شناسم. از الی صدا کردن هر موجودی هم متنفرم.

با کرج هم توی کل زندگیم بیشتر از یکی دوبار سر و کار نداشتم که البته خاطرات پرآدرنالینی بود.

ولی پیام انقدر جدی بود که پریشون احوال بلند شدم بیام به الی بگم هر قبرستونی که هست پاشه بره کرج چون الان که برگردم میاد سراغم باید جواب پس بدم!

خواب پیشین رو اینجا شرح داده بودم.

دیشب هم طبق معمول پای کامپیوترم خوابم برد.

وقتی از دیدن این خواب پریدم به اونی که پشت اسکایپ وصل مونده بود گفتم من می‌خوابم ولی این کلمات کلیدی یادت بمونه فردا بهم بگو بنویسم: پشت بوم، خامنه ای

خواب دیشب با محل سکونت فعلیم شروع شد.

نیمه شب بود و از دریچه اتاقم بیرون رو نگاه می‌کردم.

یکی از کردها شیروونی به شیروونی خودش رو رسوند به سقف روبرویی و یک بسته‌ای رو رسوند به یک کرد دیگه و دوباره از همون مسیر برگشت.

یهو زمان و مکان عوض شد به یک روز آفتابی در پشت بام محل زندگی سابقم در تهران

خامنه ای همسایه طبقه سوم ما بود که چون همیشه در بیت حضور داشت آپارتمانش خالی بود.

ولی اون روز اومده بود ساختمون چون یکی از همسایه‌ها که یادم نمیاد کی بود از پشت‌بوم پرت شده بود پایین.

خامنه ای داشت عین بچه‌ها اشک می‌ریخت و ناله می‌کرد که چرا مواظبش نبودی…

من تو رو برای چی آوردم اینجا پس…

و من با اینکه هیچ مراوده‌ای پیش از این باهاش نداشتم و کاملا تحت تأثیر رفتار همسایه معروفمون و لشکر همراهش بودم سعی می‌کردم با نوازش آرومش کنم.

حرفهاش رو پرت و پلاهایی تعبیر کردم که  از روی شوک سنگین حادثه می‌زد و اگر واقعا من رو مقصر می‌دونست اینجوری تو بغلم زار نمی‌زد.

چیز دیگه‌ای هم یادم نمیاد.

کاسه توالتی ایرانی بود

ولی  وسط محیطی وسیع

آشپزخانه بود! سفید و تمیز

مادری به ظرف شستن مشغول بود بی‌خبر از پشت سرش

نوزادش در حال غرق شدن و دست و پازدن در سوراخ

و مثل همیشه فریادهای بی صدای من تا بیداری

کلیات:

قصر صدام بود. طبقه آخر، اتاق دخترش مشرف به پاسیو که ارتفاعی وحشتناک داشت.

حاجی پیچ نرده‌های وسط رو باز کرده بود و خودش و یکی دیگه به زور دست نگهش داشته بودند که نرده‌ها سقوط نکنند تا من رد شم.

رفتم بالا. صدام و سربازانش روی پشت بام بودند. نشونه گرفته و آماده شلیک به بچه‌های ما که تو حیاط دستهاشون رو برده بودند رو سرشون.

من کجا بودم؟ رو سقف خر پشته همون پشت بوم. نفسم درنمیومد. نارنجک ضامن کشیده به دست داشتم از بالای سر صدام به چشمای فرمانده تو حیاط نگاه می‌کردم و منتظر اشاره بودم.

بقیه این سکانس رو یادم نمیاد ولی یادمه بعدا باصدام و  حاجی و نفرات همراهم  تو همون اتاق دختر صدام داشتیم خوش و بش می‌کردیم و می‌خندیدیم یادم نمیاد سر فرمانده و گردان چه بلائی اومد.

فردا صبحش هم با صدام حسین به عنوان صبحانه جگر خوردیم. عمارت کوچکی به اسم قصر سربی یادمه که بعید می‌دونم وجود خارجی داشته باشه ولی ایده معماری فوق‌العاده‌ش یادم هست که مشابه اون کار رو هم جائی ندیده بودم.

دختری زیبارو رو هم یادمه که موقع بازی و شوخی با دوستانش و فرار از دستشون اومد پشت من قائم شد. پهلوهام رو گرفته بود و می‌خندید. سعی کردم هیجان و انرژیش من رو اینور اونور نکشونه. بعد از چند ثانیه همونجور خندان دوئید یک طرف دیگه بدون اینکه بررش سؤال باشه من کی بودم که دارم از سرسرای این قصر عبور می‌کنم.

از نایتمریسم به رئالیسم روی آوردم ولی کاش تعبیر این خواب چیزی نباشه که بنظر میاد.

در رکاب پادشاه بودم.

قدبلند بود و قجری پوشیده.

لج‌بازی مستبد در حال تمرین مهربانی و مردمداری.

در واقع عقلش رسیده بود ولی به عنوان مباشر اصطکاک زیاد داشتیم.

قصر نداشت. یک خانه بزرگ چوبی در باغی وسیع با حیاطی بزرگ  (خانه را می‌شناسم)

سفر زمان بود ولی جرئت بیان کردن آمدن از آینده را نداشتم.

نوید هم بود. سرآشپز مخصوص بود و بسیار عزیزتر از من ِ مباشر پادشاه!

از آن لباسهای مسخره هم داشت.

توی اتاق به عقب خم شدم تا بیرونِ در را ببینم.

عده‌ای هم مثل من از آینده آمده بودند و خوشحال در حیاط دور هم نشسته بودند.

زن ِ دائی مجید مامان هم بینشان بود.

روبروی عمارت چوبی، آن سمت حیاط قسمت اطلاع رسانی به مردم بود. آن سمتی که قبلا درخت بزرگ انجیر داشت نه! آن یکی سمتش.

ساختمانی بود کاه گلی که رویش گچ سفید مالیده بودند. متشکل از سه اتاق کنار هم که درشان به ایوان می‌خورد. پشت این سه اتاق هم بالکنی سراسری داشت مثل ایوان این طرفش.

از اتاق وسطی چیزی بخاطر ندارم ولی سه نفر در اناق سمت چپی خبر می‌پراکندند.

از جوانی که یادم نمی‌آید کی بود خوشم نمی‌آمد، ولی از یکیشان خوشم می‌آمد. سومی فقط

(۱۲۰۰×۱۶۰۰)

حرفشان شد. آن یکی که باید، قهر کرد رفت اتاق سمت راستی که خالی و متروکه بود.

یادم هست که توری سیاه و کثیفی از پنجره پوسیده آویزان بود.

یادم هست که بغض کرده روی یک کاناپه سبز خاک گرفته نشسته بود.

آنقدر یادم هست که با حضور من آرامش پیدا کرده بود

آنقدر یادم هست که …

ولی از خواب پریدم.

این بار خیلی زود

خیلی

شاید چون این بار کابوس نبود.

سر شب که اوضاع «بینائی خواب» بهتر بود علیرضا را دیدم، که سالهاست ازش بی‌خبرم، کافه بودیم، ولی نه از آن دوست داشتینهایش. از آنها که در مجتمع تجاری هستند. سینما آزادی بود به نظرم. علی به همان مزخرفی بود و عجیب‌تر اینکه من همچنان داستان پردازیهایش را تحمل می‌کردم.

به صبح که نزدیک تر شد، خوابهای بی‌معنا و پر از بی‌نهایت همیشگی شروع شد.

در حالی که بارها و بارها از خواب پریدم و سعی کردم نخوابم و حتی خواستم بیایم اینجا بنویسم که «اگر می‌بینید این موقع شبانه روز بیدارم بخاطر این است که مثل … می‌ترسم که بخوابم» باز هم خستگی مانع می‌شد و خوابم می‌برد تا رسید به نقطه‌ای که در خواب فریاد می‌زدم «نوید بیدارم کن» و با کف دست به تختش می‌کوبیدم.

فریادهائی مثل همیشه بی صدا انگار حلقومت را بریده باشند!

اون شاکی بود که اسمش به عنوان یکی از دو نویسنده فقط واسه اعتبار دادن به کتاب چاپ شده اگر نه نقشی در این کتاب نداشته.

شاکی بود که پولی که باید بابت این کار بهش می‌دادند ندادند.

شاکی بود و به اون یکی نویسنده فحش می‌داد که ازش سوءاستفاده کرده و حقش رو بالا کشیده.

یک دسته پول هم روی میزم بود. شِمُرد، ۶ هزارتومنش رو برداشت گذاشت تو جیبش.

گفت این حق منه.

هر دو نفر رو می‌شناختم

ولی وقتی بیدار شدم هرچی زور زدم نه اسم کتاب یادم اومد نه نویسنده‌هاش.

کابوس ، هنری فوسلی ، ۱۷۱۸

در پی طراحی سیستمی هستیم که من وقتی می‌خوام فریاد بکشم و صدام در نمیاد (انگار حنجره‌ام رو بریده باشن) و دستم رو محکم می‌کوبم به اطرافم که یکی من رو از این خواب نجات بده نوید باخبر بشه و بیدارم کنه!

دیشب اما برخلاف همیشه خواب دیدم بر سبک رئالیسم!

من بودم و مهدی و یک پیکان قدیمی سبز!  من بلد راه بودم و اون می‌روند. مقصد ولایتی بود در یکی از فرعیهای جاده هراز به اسم  ایناس؟ نیاس؟ نانست؟ یادم نیست. گفتم نشنیدم اسمش رو،  گفت بیا پیدا می‌کنیش.

تو راه یک فرعی رو اشتباه رفتیم رسیدیم به یک دهی یک آقایی محبت کرد راه رو نشونمون داد. فضا اصلا کوهستانی نبود! انگار وسط یک دشت عظیم هستیم که شهرهای مختلف از دور با سازه‌های بلندشون پیداست، چرخ و فلک و… تاور کرینهای عظیم!  انگار هرکدومشون چند کیلومتر ارتفاع داشتند و سایه‌اشون میفتاد توی شهرهای مجاورشون! یک سازه‌ خرپائی خیلی بلندی هم بود که ساخته بودنش تا بالاش بنویسند یا قائم آل محمد! اون آقا هی آدرس می‌گفت من می‌گفتم اون جرثقیل؟ این چرخ و فلک؟ تا پیدا کردم.

آقایی که راهنمائیمون کرده بود گفت این آقا (اشاره به فرد بغل‌دستیش که هیچی نمی‌گفت و فقط گوش می‌کرد!) موقع رفتنتون مشکل ایجاد می‌کنه!  بعد خودش اومد نشست تو ماشین! اون دومیه دستش رو دراز کرد گفت پول ، بعد راننده که نمی‌دونم چرا از مهدی به بهنام تبدیل شده بود درآورد یک اسکناس پنجاه تومنی طرفش دراز کرد اون هم شاکی شد به بچش اشاره کرد بخوابه!

بچه انگار تبدیل به جنین شد یهو رفت زیر ماشین خوابید بهنام هم گازش رو گرفت از روش رد شد! مهدی اگر بود همه زندگیش رو همون اول می‌بخشید به طرف، بهنام هم اول رد می‌شد از روش بعد برمی‌گشت پول می‌داد که بگه باج ندادم! ولی اینجا برنگشت دیگه!

اون آقایی که محبتش دیگه خیلی خیلی مشکوک بود گفت من باهاتون میام تا مقصد! بعد من اشاره کردم به مهدی (نمی‌دونم چرا دوباره بهنام غیب شد مهدی برگشت سر نقشش تو خواب من) که سوتی نده خودم گفتم دیگه کم کم هوا داره تاریک میشه برمیگردیم تهران.

وقتی از فرعی برگشتیم سر جاده هراز (اصلا نه اونجا کوهستانی بود نه جاده‌اش شباهتی با هراز داشت ولی اول خواب هراز بود!) نگه داشتیم اون آقا پیاده شد. اونجا یک دکه بود که تنقلات می‌فروخت. رفت از صاحبش یک کوله گرفت گذاشت تو ماشین ما (همون پیکان سبز قراضه!) گفت بی‌زحمت تهران که رفتید این رو برسونید به فلانی! من رو میگی شاکی شدم انگار تهران مثل دهشونه که سر راه برسونیم به فلانی، گفتم ای آقا همه مثل شما با صفا نیستند که سریع اعتماد کنند! من از کجا بدونم چی تو این بسته است که واست حملش کنم چیزی نگفت ورش داشت. بعد با یک عده از دوستاش که اونجا بودند اسلحه کشید واسه یک عده دیگه و دعواشون شد. مهدی هم ده بار استارت زد تا تونست روشن کنه فرار کنیم.

هوا دیگه حسابی تاریک شده بود و واقعا داشتیم برمی‌گشتیم تهران، مهدی نگاهش به من بود که یهو بهش گفت جلوت رو نگاه کن، چند متری از جاده خارج شده بودیم و با سرعت داشتیم می‌رفتیم تو یک دیواری (این لحظه‌ای که دیدیم دیوار داره به سرعت میاد طرفمون کاملا روز بود دوباره شب شد!) اومد فرمون رو بچرخونه دید دیر شده و کاملا آماده شدیم که بریم تو دیوار.

تمام اون لحظات که روی هم کسری از ثانیه نمی‌شد رو کاملا یادمه، طوری که آخرش وادارم کرد بنویسمش. کوبیده شدیم تو دیوار! انگار از لحظه‌ای که گل سپر ماشین خورد توی دیوار و ماشین شروع کرد به جمع شدن و تیکه‌پاره‌هاش به اطراف پرت می‌شدند. تا برسن به من چند سال طول کشید. هی می‌گفتم یعنی می‌رسه به من؟ ازم رد میشه؟ اصلا پرتاب به جلوئی در کار نبود! من نیم رخ شده بودم به پهلو و جای اینکه پرتاب بشم تو شیشه تو صندلیم فرو رفته بودم تا دیوار رو روی رون پام حس کردم! ماشین ایستاد!

انگار همه ماشین خورد شده بود ریخته بود اطراف هیچی بین من و دیوار نبود که جمع شده باشه لهم کنه، به پهلو گیر کرده بودم بین صندلیم و دیوار. شوکه شده بودم، انگار قرار بود دوباره راه بیفته فشارم بده تو دیوار! شده پاهام رو قطع کنم می‌خواستم بیام بیرون. اومدم! مهدی هم نمی‌دونم چطوری نجات پیدا کرده بود! می‌دوئیدیم به سمت جاده.

محشر کبرائی شده بود نور چراغهای گردون پلیس و آتش نشانی تو اون جاده پرت و ماشینی که می‌ترسیدی از نگاه کردنش بمیری!  همه آدمهای زندگیم جمع شده بودند و من تازه فهمیدم چقدر خانوم تو زندگیم بودند. نکته مسخره و غیرقابل باور اینکه منی که حتی عید به عید ماچ و بوسه با اهالی منزل رو می‌پیچونم (چون این کارها با روحیه همایونی سازگاری نداره) دلم می‌خواست همه‌شون رو بغل کنم بگم خیلی بد بود! و فاجعه‌آمیزتر اینکه همه‌شون روشون رو می‌کردند اونور  با یکی حرف می‌زدند یا می‌گفتند خجالت بکش خودت رو لوس نکن!!! این جاش دیگه اصلا قابل تحمل نبود!

همش رو نوشتم بگم تصادف انقدر ناراحت کننده نبود که محبت دوستان! تلافی خواهیم نمود! آدم دوست و دشمن رو تو خواب می‌شناسه!